Dualities, No° 1
Когда лицо превращается в завесу, пустота обретает голос. Этот контакт между грубой корой дерева и мягкой тайной волос соединяет два полюса бытия: один выносит прожитое вовне, другой — зарывает его глубоко внутри. Это — общий язык двух различных безмолвий.
.
İnsan kendi yüzünü bir örtüye dönüştürdüğünde, boşluk dile gelir. Ağacın sert kabuğu ile saçın yumuşak gizemi arasındaki bu temas, varlığın iki ucunu birleştirir: Biri yaşanmışlığı dışa vurur, diğeri yaşanmışlığı içe gömer. Bu, iki farklı susuşun ortak lisanıdır.
.
When the face is transformed into a veil, the void finds utterance. This contact between the rugged bark of the tree and the soft mystery of hair unites the two poles of existence: one manifests lived experience, the other buries it within. This is the common language of two distinct silences.
Dualities No° 2
Это хищное чувство свободы, заточённое на поверхности бумаги, ищет своё эхо в нерешительном движении на глади воды. В то время как одна наша часть устремляется вперёд, словно разрывая цепи, другая — мечется в этих мелководных и ветреных водах, не зная, куда повернуть. Это безмолвное столкновение между бурей, созданной самой душой, и волнами, предложенными ей судьбой.
.
Kağıdın yüzeyine hapsedilmiş o yırtıcı hürriyet duygusu, suyun yüzeyindeki o kararsız devinimde kendi yankısını arıyor. Bir yanımız zincirlerini kırmışçasına ileri atılırken, diğer yanımız o sığ ve rüzgarlı suların içinde ne yöne gideceğini bilmeden çırpınıyor. Bu, ruhun kendi yarattığı fırtına ile kaderin ona sunduğu dalgalar arasındaki o sessiz çarpışma...
.
That predatory sense of freedom imprisoned upon the surface of the paper seeks its own echo in the hesitant motion on the water's surface. While one part of us lunges forward as if breaking its chains, our other side flails within those shallow and windy waters, not knowing which way to turn. This is the silent collision between the storm created by the soul and the waves offered to it by fate.
Dualities No° 3
Геометрия невозможного: эхо, стремящееся раствориться в безмолвии застывшего времени. Эта немая пустота — зеркало, в котором каждое проявление узнает свое собственное отражение. Целостность — это бесконечное терпение, сотканое вокруг недосягаемого.
.
İmkânsızlığın geometrisi: Donmuş bir zamanın sessizliğinde erimeye çalışan bir yankı. Bu dilsiz boşluk, her tezahürün kendi yansımasını tanıdığı bir aynadır. Bütünlük, ulaşılamayanın etrafında örülen o sonsuz sabırdan ibarettir.
.
The geometry of impossibility: an echo striving to dissolve within the stillness of frozen time. This mute void is a mirror in which every manifestation recognizes its own reflection. Wholeness is the infinite patience woven around the unreachable.